GOTA – TXEMA MUÑOZ

A auga non cae do ceo. Baixo un teito de nubes, no chan da rúa un cubo recolle a auga que non cae do ceo. A choiva desapareceu e agora está o recordo onde a ficción e a maxia se mergullan nun goteo constante de enganos teatrais. Unhas pingas imaxinarias convértense en ritmos constantes de asombro, revelando unha coreografía de imaxinación e fantasía que leva a esta creatividade para xogar co absurdo. Unha cunca que aparece, un fluír de moedas inquietas e culleres que non deixan de xurdir a cachón dos petos.