APAGA O CANDIL – CONTRAPRODUCIÓNS

Escuro. Camiño que vai cara á nada. Sen rumbo, atoutiñando nas tebras, entra en escena un home miúdo e melancólico. É EL, O Xestal. Poderíase pensar que é máis ben a súa idea, ou mesmo a súa alma afastándose do seu corpo, pero, como personaxe teatral, é corpórea e fisicamente EL. Sáelle ao paso un mozo novo e garrido, rechamantemente vestido cun traxe que lembra o do repoludo gaiteiro rosaliano. É a MORTE, que leva un candil aceso na man e que que, iluminándolle o camiño, convídao a seguilo no seu derradeiro treito. Faise a luz. A partir dese momento prodúcese unha esgrima dialéctica entre os dous personaxes. En principio EL négase a recoñecer a MORTE en tan atípica fasquía.